Ode aan Appie

Dit is Appie, een Suzuki Alto klein,
een zilveren bak, niet groots maar wel fijn.
Met krassen en littekens, zichtbaar en vrij,
en ja…die ene deuk, die kwam door mij (Lotje).

Vanbinnen is van alles stuk of scheef,
iets kraakt, iets hangt los, iets dat nooit lang bleef.
Maar onderhoud is goedkoop, dat scheelt elke keer,
Appie vraagt weinig, hij geeft ons veel meer.

Elke APK maakt ons stil en nerveus,
wachten met spanning, hoopvol maar serieus.
En telkens weer, tegen alle verwachting in,
komt Appie erdoorheen, hij heeft er zin in!

Hij bromt tegenwoordig, wat ouder van stem,
een zacht gezoem van een leven vol klem.
Maar werken blijft hij, zonder protest,
Appie doet gewoon áltijd zijn best!

De verwarming komt traag, hij neemt zijn tijd,
eerst koude handen, verkleumde spijt.
Maar als hij eenmaal warm is gedraaid,
is hij comfortabel: een knuffel die rijdt.

Van Agga naar Amsterdam, altijd paraat,
van Rotterdam tot Schiphol, vroeg of heel laat.
Van Dorpsweg tot de Bosso, kilometer na kilometer mee,
Appie reisde al die tijd trouw met jou mee.

En ooit, heel misschien, wordt dit hoofdstuk voltooid,
maar dat moment ligt nog ver, niet nu, misschien ooit.
Dit is een mooi, onvergetelijk deel van jouw leven,
en gelukkig rijdt Appie nog: er is ons nog tijd gegeven 🧡